Unbound gravel 2026: met John en Hans

Het zwaarste gravel-avontuur ter wereld. John en Hans namen de uitdaging aan.

Er is een plek in het midden van Amerika waar de horizon eindeloos lijkt en de wegen geen genade kennen. Flint Hills, Kansas. Een zee van golvend grasland, doorsneden door honderden kilometers grindpaden en onverharde wegen die in de zomerhitte trillen als een droom. Of een nachtmerrie, afhankelijk van hoe je het bekijkt.

Elk jaar in juni verzamelen zich hier ruim 6.000 avonturiers, ervaren gravelprofs en fanatieke amateurs zij aan zij, voor wat velen beschouwen als het zwaarste gravelevenement ter wereld: Unbound Gravel. De langste afstand telt 320 kilometer. Geen genade, geen shortcuts. Alleen zij, hun fiets en eindeloos lange gravelwegen die maar niet ophouden.

Dit jaar stonden daar tussen al die duizenden deelnemers ook twee mannen uit Zuid-Limburg. John Smeets en Hans Schoenmakers, beide vaste klanten bij Abels Bikes in Gulpen. Wij spraken hen vóór en ná de race.

De voorbereiding: het werk dat niemand ziet

Maanden voor de start van Unbound begon het echte werk al. Niet de spectaculaire ritjes in de zon, maar de lange, zware uren in het zadel die het fundament leggen voor alles wat zou komen.

John omschreef zijn aanpak helder en zonder omwegen: “De afgelopen maanden stonden in het teken van één doel. Veel trainen, verzorgen, afzien en blijven doorgaan. Niet de makkelijke uren in de zon maken uiteindelijk het verschil, maar juist de momenten waarop het zwaar wordt.”

Hans koos voor een iets andere weg. Hij combineerde langere duurritten met scherpe, race-intensieve inspanningen. “Afgelopen winter heb ik wat meer getraind dan normaal, en meer lange ritten gemaakt. Dagen van zeven uur of meer op de fiets. Dit heb ik gecombineerd met kortere zware inspanningen door mee te doen aan een drietal UCI gravelwedstrijden in Turnhout, Roden en Valkenburg.”

Beiden wisten: voor een race van 320 kilometer is vertrouwen in je materiaal minstens even belangrijk als de benen zelf. Samen met Abels Bikes zochten ze naar de juiste set-up. Niet de meest aerodynamische of de snelste optie, maar de meest betrouwbare voor deze specifieke uitdaging. Helm, kleding, schoenen en alles wat op zo’n lange dag het verschil kan maken. Abels Bikes sponsorde hen hierin, want zo’n avontuur verdient de juiste uitrusting.

“Vertrouwen in je materiaal en een goede voorbereiding zijn in dit soort races misschien wel net zo belangrijk als de benen zelf,” schreef Hans in de aanloop naar Kansas.

John was op dat moment al nuchter en klaar: “Het enige dat ik nu nog moet doen is mijn spullen inpakken en genieten van de reis.”

Toen kwamen ze aan hun grootste uitdaging: hoe begin je aan zo’n rit? Hans dacht er strategisch over na. “Ik denk dat het belangrijk is om niet te snel te starten, maar toch bij de snellere groepen te blijven. Het juiste moment vinden om te temporiseren is altijd lastig.” Hij voegde er met een glimlach aan toe: “En last but not least moet het materiaal natuurlijk heel blijven.”

Het weer dat alles veranderde

John was er kort over: “De ongelofelijke hoeveelheid modder.”

Hans legde de volle omvang uit. “We hadden rekening gehouden met wat natte stukken en een buitje, maar het pakte compleet anders uit. Vooral de eerste helft reden we door een paar extreme regen- en onweersbuien, waarbij de bliksem wel drie keer op enkele meters van ons insloeg op elektriciteitskabels.”

Drie keer raak, op enkele meters afstand.

“Je zit daar in een gebied waar regelmatig tornado’s voorkomen, en dat merk je ook aan de intensiteit van het noodweer. De wegen waren daardoor extreem modderig of helemaal overstroomd. Door de opspattende modder zag je bijna niks meer door je bril, en afzetten was ook geen optie. De wedstrijd ging gewoon door.”

Geen schuilplaats. Geen alternatief. Gewoon doorrijden.

John reed er doorheen. 320 kilometer, modder, onweer en alles dat Kansas in petto had. “Het besef dat ik daar zonder noemenswaardigheden doorheen ben gekomen is echt geweldig.”

De tweede helft bood dan weer een geheel ander soort beproeving. De regen trok weg, maar daarvoor in de plaats kwam de verzengende hitte van de middag. Hans: “De tweede helft was gelukkig droog, maar meteen ook extreem heet. We zijn zelfs even gestopt om af te koelen in een meer, dat deed goed!”

Samen over de finish

Eén detail valt op in het verhaal van Hans en John: ze reden niet alleen. Ze hielden elkaar gedurende de race in de gaten, bleven zoveel mogelijk in elkaars buurt en hielpen waar nodig. Dat is niet vanzelfsprekend in een wedstrijd van 320 kilometer, maar het zegt iets over wie ze zijn en hoe ze de race benaderen.

Beiden finishten. Heel.

“Achteraf ben ik blij dat we heelhuids gefinisht zijn, en het geeft natuurlijk een kick dat je zoiets hebt meegemaakt,” zegt Hans.

Hun tips voor wie Unbound 2027 overweegt

Twee mannen die het hebben gedaan. Wat zouden zij meegeven aan iemand die volgend jaar aan de start wil staan?

John is duidelijk: “Onderschat het niet. Bereid je goed voor.”

Hans geeft er drie mee: “Maak een goed plan voor je voeding. Met de hitte van Kansas is voldoende drinken prioriteit nummer één, en blijf genoeg koolhydraten innemen. Qua banden: rijd wat jij prettig vindt, niet wat anderen zeggen. Ik reed op de Schwalbe RS, en die beviel ondanks het gladde parcours heel goed. En tot slot: zorg dat je iemand meeneemt die je kan komen halen als je in de problemen komt.” Hij voegt er lachend aan toe: “En wil iemand er meer weten? Bel ons gerust.”

Trots uit het Heuvelland

Bij Abels Bikes zijn we ontzettend trots op John en Hans. Niet alleen omdat ze finishten, maar omdat ze het hele traject met toewijding, humor en doorzettingsvermogen hebben doorlopen. Van de eerste trainingskilometers in de Limburgse heuvels tot de modderige grindpaden van Kansas.

Fietsen is avontuur. Soms op de Cauberg, soms in de Flint Hills. En wij staan graag aan je zijde, welk avontuur je ook kiest.

Ben jij klaar voor jouw volgende uitdaging? Kom langs in onze showroom in Gulpen en ontdek wat er voor jou mogelijk is.